Ludzie z przerostem poczucia własnej wartości

przegląda się w lustrze

Dumę u człowieka można rozumieć dwojako. Z jednej strony poczucie dumy można odbierać ja dobrą cechę – człowiek nie pozwala sobą pomiatać i zna własną wartość. Z drugiej zaś strony duma w nadmiarze powoduje do tego, że człowiek jest odbierany jako nadęty bufon, który wszystko wie najlepiej i nie potrzebuje wcale do szczęścia innych ludzi. Do ludzi dumnych podchodzi się z wielką ostrożnością. Jest w nich coś, co z jednej strony wywołuje szacunek, a z drugiej strach przed tym jak zareagują oni na najprostsze „dzień dobry”. Bywa czasem tak, że ludzie wykazują nadmierną dumę, która graniczy z bufonadą. Ludziom wydaje się, że są pępkiem świata i że wszystko wokół stworzono w jednym celu: by uprzyjemnić im życie. Ludzie tacy nie potrafią przyznać się do błędu – nie pozwala im na to duma. Wolą godzinami kołować samochodem po mieście niż zjechać na pobocze i zapytać jakąś miejscową osobę jak dojechać w określone miejsce. Bardzo często ludzi przepełnionych dumą (czy może raczej zadufanych w sobie) omija się szerokim łukiem. Ludzie ci znają swoją wartość – szkoda tylko, że o tej wartości nie dowiedzą się inni. Najzwyczajniej w świecie nie będą mieli ochoty się dowiedzieć.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.